Küçük İstavrit'in Öyküsü

Küçük istavrit yiyecek birşey sanıp
Hızla atıldı capariye
Önce müthiş bir acı duydu dudağında
Gümbür gümbür oldu yüreği
Aslında hep merak etmişti
Denizlerin üstünü
Neye benzerdi acep gökyüzü
Bir yanda müthiş bir merak
Bir yanda ölüm korkusu
Dudağı yarıklar denir,şanslıdır onlar
Hnai görüpte gökyüzünü,insanı
Oltadan son anda kurtulanlar
Ne çare balıkçının parmakları hoyratça kavradı onu
Küçük istavrit anladı yolun sonu
Koca denizlere sığmadı yüreği
Oysa şimdi yüzerken
küçük yeşil leğende
Cansız uzanıvermiş dostlarına
Değiyordu minik yüzgeci
İnsanlar gelip geçtiler önünden
Bir kedi yalanarak baktı gözünün içine
Yavaşça karardı dünya
Başı da dönüyordu
Son birkez düşündü derin maviyi
Beyaz mercanı bir de yeşilyosunu
İşte tam o anda eğilip aldım onu
Yürüdüm deniz kenarına
bir öpücük kondurdum başına,
iki damla gözyaşından ibaret sadebir törenle,
saldım denizin sularına.
Bir an öylece baka-kaldı
Sonra sevinçle dibe daldı.
Gitti tüm kederimi söküp atarak,
teşekkürü de ihmal etmemişti.
Bir kaç değerli pulunu
Elime, avuçlarıma bırakarak.
Balıkçı ve kedi şaşkın baktılar yüzüme.
Sorar gibiydiler, neden yaptın bunu, niye?“
Bir gün dedim, bulursam kendimi
yeşil leğendeki küçük istavrit kadar çaresiz,
son ana kadarhep bir umudum olsun diye…”


ARTIK RAKI-BALIK MUHABBETİNE SON : )))